Yerli Öyküler

Serbay Melik Güzel’in "Ev" öyküsü üzerinden çocukluk travmaları, kayıplar ve geçmişin ağırlığıyla yüzleşen sarsıcı bir içsel kaçış hikâyesi. Bu mecra; zifiri karanlık pencerelerin, satılamayan bir ahşap evin ve benliği kuşatan korkuların gölgesinde biçimlenen karanlık bir tahlili odağına alıyor. Anıların yükünden sıyrılmaya çalışan bir ruhun çaresizliğini keşfetmek isteyenler için kaleme alınan bu öykü, zihnin en tekinsiz odalarını görünür kılan edebi bir ayna işlevi görüyor.

Erdi Erden’in "Tanrı Misafiri" metni üzerinden bipolar bozukluk, zihinsel yükler ve yalnızlıkla biçimlenen sarsıcı bir iç döküş evreni. Bu mecra; kaygılı düşüncelerin, geçmişin gölgelerinin ve rutinlere tutunma çabasının ortasında hayatı ve Tanrı'yı sorgulayan özgün bir anlatıya ev sahipliği yapıyor. Zihnin karanlık kıvrımlarında gezinmek isteyenler için dürüst ve estetik bir dille örülü bu metin, ruhun en kırılgan hallerini görünür kılan edebi bir ayna işlevi görüyor.

Toroslar'da yaşayan genç Anadolu parsı, babası Güneş'in gidişi ve annesi Gölge'nin avcılar tarafından katledilmesiyle büyük bir yalnızlığa gömülür. İçindeki çocuksu oyun tutkusu, yerini kayıpların getirdiği derin bir yasa ve intikam hissine bırakır. İnsanların dünyasına doğru yola çıkan pars, rüyasında katran ağacına dönüşen babasıyla karşılaşır. Babasının dokunuşuyla varoluşsal bir dönüşüm geçirir; zamanın ve mekânın ötesine geçen mistik bir kadere teslim olur.

İçsel bir boşluk yaşayan ana karakter, sıradan gibi görünen bir sabaha garip aksiliklerle uyanır. Aynada yüzünü göremez, rüzgârı hissedemez ve sigarasından duman çıkmadığını fark eder. Gerçekliğin kırıldığı bu donuk, gri dünyada benzin istasyonuna vardığında, çocukluğunda babasıyla özdeşleşen turkuaz bir Anadol’un uzaktan yaklaştığını görür. Karakter, hayatın ve ölümün eşiğindeki o son durakta varoluşsal bir kabulleniş yaşar.

Nöbetçi makinist Kadir, Yenikapı-Hacıosman hattında ilerlerken Şişli durağında evi terk eden ve bunalıma giren oğlu Emre'yi fark eder. Görevi bırakarak oğlunun yanına inen Kadir, onun intiharın eşiğinde olduğunu öğrenir. İki yıldır iletişim kurmayan baba-oğul, yılların getirdiği pişmanlıklar ve gururla yüzleşir. Sabaha karşı eve dönen ikili, geçmişin kırgınlıklarını geride bırakıp ilişkilerini yeniden inşa etmek adına umut dolu ilk adımı atar.

Köyümüzdeki kâşifin tek görevi belirli mevsimlerde bilinmez, uzak yollara gitmekti. Yolculuğu sırasında ona bir hamal, iki de hayvan dişlerinden yapılmış tırpanlarla savaşçı eşlik ederdi. Evet, diğer köylere göre oldukça gelişmiştik. Bunu da kâşif söylemişti. Diğer köylerde kadınlar da savaşa katılır, keşfe çıkar, av avlarmış. Biz de durum tam tersineydi. Köyde kadın ve erkek yirmi dokuz kişi yaşar. Çocuk sınıfı yoktur, çocuk da çalışmak zorundadır. Herkes aynı çadırda yaşar.